In oktober vorig jaar stuurde Lise een open sollicitatie naar Humane Zorg. Drie weken later tekende ze voor wat haar eerste baan zou worden in de forensische zorg. ‘Ik wil nu eerst zoveel mogelijk leren.’ 

Ze was net afgestudeerd van haar studie forensische psychologie, toen ze in het najaar een middag uittrok om de zorginstanties voor deze doelgroep in kaart te brengen. Dat ze wilde werken in de forensische zorg wist ze toen al zeker. ‘Het is een doelgroep die ik erg interessant vind, misschien omdat het een wereld is die niet de mijne is. Ik heb altijd keuzes gemaakt vanuit persoonlijke interesse’, vertelt ze. 

Inmiddels is ze alweer 9 maanden aan het werk als begeleider. Met acht cliënten in haar caseload wil ze nu vooral praktijkervaring opdoen en daarvoor moet je het werkveld in, weet Lise. ‘Ik heb al zoveel praktische dingen geleerd.’ 

Zo heeft ze van alles geleerd over uitkeringen, Wmo of andere regelingen waarvan ze het bestaan niet kende, legt ze uit. ‘Maar ik leer hier ook hoe je moet omgaan met bepaalde problematiek. Zo heb ik een cliënt met een licht verstandelijk beperking die vooral visueel sterk is. Ik leerde dat ik dingen voor hem moest uitschrijven, bijvoorbeeld door lijstjes te maken. Het ging toen opeens veel beter met hem, dat vond hij zelf ook.’ 

Het zijn waardevolle ervaringen, vertelt Lise. ‘Ik leer niet alleen van cliënten, maar ook van collega’s. Een van hen vertelde me eens dat het soms al voldoende is om gewoon naar een cliënt te luisteren, of even een wandeling te maken. Je kunt niet altijd direct resultaat behalen, soms moet je gewoon kijken naar hoe het vandaag met iemand gaat.’ 

Die bereidheid om elkaar verder te helpen als collega’s is volgens Lise een van de grote pluspunten van Humane Zorg, vertelt Lise. ‘Toen ik hier kwam werken, vertelden mensen me over de collegiale sfeer en dat bleek geen gebakken lucht. Ik voel me nooit bezwaard om vragen te stellen of problemen aan te kaarten. Hier helpt iedereen elkaar.’ 

Uiteindelijk hoopt ze zelf in de rol van gedragsdeskundige terecht te komen. ‘Daar ben ik voor opgeleid. Maar aangezien ik tijdens mijn opleiding geen stage heb gelopen, is wat ik nu doe een hele goede manier om ervaring op te doen. Als gedragsdeskundige ondersteun je de begeleiders, dus dan is het leerzaam om eerst zelf begeleider te zijn geweest.’ 

Dat Lise verder wil in de forensische zorg staat buiten kijf. Ook nu ze de doelgroep beter heeft leren kennen, weet ze dat dit de mensen zijn die ze verder wil helpen. ‘Ik was nooit bevooroordeeld, maar wat ik nu echt heb gezien, is hoe een verkeerde samenloop van omstandigheden ervoor kan zorgen dat je op het verkeerde pad komt. De ene fout kan leiden tot de volgende en dan zit je opeens aan tafel met de reclassering. Het is allemaal niet zo zwart-wit.’