Onze client Khalid is een dierenmens. Bij dagbesteding Pluspunt wisten ze daar wel raad mee. Drie jaar geleden kwamen hier maar liefst zes kippen wonen, met Khalid als vaste verzorger. ‘Het leuke is dat ze eieren leggen’, vertelt hij.
Khalid is client bij Humane Zorg. Hij deed eerst werk waar hij weinig voldoening uit haalde, maar toen kwam bij Pluspunt in Rotterdam West, een schot in de roos.
De plek past bij hem. Het is er rustig, een oase in de dichtbevolkte woonwijk Delfshaven. Er is ruimte voor eigen initiatief en daar wordt gretig gebruik van gemaakt. ‘Alles wat je hier ziet, is eigen idee’, vertelt Khalid, terwijl hij een rondleiding geeft.
Overal op het terrein staan kunstobjecten: een caravan beplakt met afstandsbedieningen en een halve paspop, de andere helft van de paspop komt weer terug in een schilderij even verderop. Er is een houtwerkplaats, naaiatelier en een schilderatelier. Khalid kan er goed over vertellen, maar heeft er zelf niet zoveel mee. ‘Ik ben meer een dierenmens.’
Daarom kwam hij drie jaar geleden op een idee. Wat als hier nou eens kippen zouden komen? Samen met het team van Pluspunt dacht hij het idee uit tot een plan. Er moest een zelfgebouwd kippenhok komen. En natuurlijk kippen. Geen haan, want dat mag niet binnen de bebouwde kom. Het werden zes kakelende kippen, elk van een ander soort.
‘Dit is Christine, de enige met een naam’, vertelt Khalid. Kip Christine lijkt met geen druppel water op de rest; ze is donkergrijs, de andere kippen zijn goudgeel. Maar dat is niet de reden dat ze als enige een naam kreeg. ‘Christine kregen we van de buren en ze had al een naam.’
Khalid vouwt een luikje open aan de rand van het kippenhok. ‘Hier ligt een kip op haar eitjes. Of die van een ander, dat kan ook’, vertelt Khalid. ‘Ze zijn niet zo bemoederend, de eitjes komen ook niet uit. Bovendien moeten ze het broedhok delen. Ze maken wel ruzie over wie er aan de beurt is’, lacht hij terwijl de dames luidkeels kakelen.
Inmiddels weet hij van alles over de kippen. Hij kent hun soort, wat ze nodig hebben en wanneer. Dat heeft hij allemaal opgezocht. De kippen kennen hem ook. Als Khalid met een voederbak het hok in loopt, waggelen ze achter hem aan. Aan het einde van de dag waggelen ze met hem mee het hok in, waar ze de nacht doorbrengen. ‘Ze zijn echt heel tam, naar een ander luisteren ze ook wel’, vertelt hij.
Nu de winter voorbij is, liggen er steeds vaker eitjes, soms wel twaalf per week. Khalid verzamelt ze en brengt ze naar de keuken, waar ze worden bereid voor de gezamenlijke lunch. ‘Soms nemen we er een paar mee naar huis.’
‘Het is fijn om iets te doen te hebben’, vertelt hij. ‘Vroeger ging ik niet graag naar de dagbesteding. Dan bleef ik de hele dag in bed liggen, maar daar word je alleen maar depressief van. Nu heb ik een dagritme’, vertelt hij.
Twee keer per week werkt hij als vrijwilliger op een kinderboerderij, waar hij naast de kippen ook de andere dieren verzorgt. Meer heeft hij niet nodig, zegt hij. ‘Het is precies goed zo.’