Tuba volgde bij Humane Zorg een taalcursus. ‘Om mijn Nederlands te verbeteren én om onze cliënten beter te kunnen begeleiden.’

Afgelopen vrijdag was de laatste les, die werd afgesloten met lekkernijen en cadeautjes voor de docent en de studenten. Maar liefst twee collega’s van Humane Zorg volgden de cursus van Bridge2Work, die in totaal drie maanden duurde en werd aangeboden door Humane Zorg. ‘Dit is echt uniek, ik heb dit nergens anders gezien’, vertelt Tuba.

Inmiddels babbelt de oorspronkelijk Turkse lekker weg in het Nederlands. De cursus was dan ook niet haar eerste les in de Nederlandse taal, vertelt ze. ‘Die was in het azc.’

Tuba vluchtte in 2020 uit Turkije naar Nederland. Na anderhalf jaar in het azc belandde ze met haar 5-jarige dochter in Sliedrecht, precies toen ook corona zich had gevestigd in Nederland. ‘Ik kon een jaar lang niet naar mijn Nederlandse les.’

Toen de coronaperiode voorbij was, pakte ze de draad weer op. Ze bleek niveau B1 te hebben en wilde nog verder studeren om de taal volledig onder de knie te krijgen. Ze wilde ook werken. In Turkije was ze natuurkundedocent geweest. Om op deze ervaring voort te bouwen, meldde ze zich als vrijwilliger op de basisschool van haar dochter en later ook in de bibliotheek.

Toch was het niet wat ze echt wilde doen, zo vertelt ze. ‘Ik wist dat ik geen natuurkundedocent wilde zijn in Nederland. Ik vond het te spannend om voor een klas te staan vol pubers op de middelbare school. Toen ik in het azc zat, heb ik veel zitten observeren. Het sociale werk trok me aan.’

Inmiddels was haar man ook naar Nederland gekomen en kregen ze een tweede kind: een zoontje. Het was geen makkelijke periode, vertelt ze. ‘Mijn man heeft vanwege politieke redenen in Turkije zes jaar in de gevangenis gezeten. Voor hem was alles nieuw. Niet alleen Nederland, maar ook simpele dingen zoals telefoons, de lichtknopjes in huis en hoe mensen met elkaar communiceren. Ik moest hem de tijd geven om hieraan te wennen en tegelijkertijd voor mijn twee kinderen zorgen.’

Toch liet de wens om sociaal werk te doen haar niet los. Toen het kon, besloot ze de stap te wagen. Tot haar grote vreugde werd ze toegelaten tot de bbl-opleiding voor sociaal werk aan de ROC Utrecht: een leer- en werktraject van drie jaar. Tuba ging als een speer, deed de eerste twee jaren in één en zit nu in haar laatste jaar, vertelt ze trots.

De opleiding bracht haar ook bij Humane Zorg, want voor een bbl-opleiding is een werkplek op een erkend leerbedrijf vereist. ‘Ik leerde Humane Zorg kennen op de stagemarkt en het klikte. Ik mocht gelijk beginnen.’

De kers op de taart van haar nieuwe werkplek was de taalcursus. ‘Deze mocht ik tijdens mijn werkuren doen. Mijn collega’s hebben me daarin altijd ondersteund. Dat vond ik echt heel mooi. Mijn werkgever vond het belangrijk dat ik mijn Nederlands kon oefenen. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor de cliënten. Uiteindelijk zou ik daardoor een betere begeleider worden’, vertelt ze.

Inmiddels kan ze vol zelfvertrouwen zeggen dat dit is gelukt. ‘Een client complimenteerde me laatst met mijn Nederlands. Een collega zei laatst ook dat ik zo vooruit was gegaan. Dat is echt fijn om te horen.’

Of ze ooit nog voor de klas wil staan? Op deze vraag volgt een volmondig nee. ‘Ik weet nu zeker dat ik sociaal werk wil doen.’